Komünlerin aşırı merkeziyetçi yönetimi ve işgücü düzenlemesi yanısıra dağıtımdaki eşitlik ilkesi nedeniyle köylüler, üretime büyük bir şevkle katılmamışlardır. Bu nedenle tarımın gelişmesi yavaşlamış, bu da ulusal ekonominin gelişmesini ciddi bir şekilde engellemiştir. 1978 sonlarından itibaren Çin hükümeti tarım politikalarında reform yapmaya ve kırsal ekonomik sistemi yeniden düzenlemeye başlamıştır. Tarımsal üretimin artırılması için yeni ilkelere dayalı bir dizi politika uygulamaya konulmuştur. Bu kırsal politikaların en önemlileri, aile sözleşme sorumluluk sistemi ve merkeziyetçilik ve ademi merkeziyetçiliği birleştiren iki katmanlı yönetim sistemidir. Eski sistemde toprağın kollektif mülkiyeti eski üretim ekibine ait olurken, bir aile veya bir birey olan yüklenici, toprağın veya kollektif mülkiyete tabi bir işletmenin bir kısmını kullanma hakkına sahiptir. Bunun karşılığında, toprağı eken kişiler, sözleşme şartları uyarınca devlete tarım vergisi, kollektif işletmeye de ortak birikim şeklinde tahıl vermektedirler. Bütün ilave üretim yüklenicilerde kalmaktadır. Kollektif sahip olunan işletmeden elde edilen gelir de yine sözleşme şartlarına göre yüklenici ve kollektif işletme arasında paylaşılmaktadır. Bu sistemin uygulamaya konulduğu dönemde halk komün sistemi, aşamalı olarak ekonomik örgütler- den devlet erkinin ayrı örgütleri şekline dönüştürülmüştür. Eski komünlerin yerel işletmelerin yönetimi ve işletilmesine ilişkin idari görevlerinin ifasından sorumlu kasaba yönetimleri ve ayrı ekonomik organlar oluşturulmuştur.
Yorumlar
Yorum Gönder